บทที่ 57

เหล็กเส้นที่ทิ่มทะลุขาซ้ายของฉันร้อนราวกับถูกไฟเผา ทุกครั้งที่หายใจ ความเจ็บปวดระลอกใหม่ก็แล่นปราดไปทั่วร่าง แต่ไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่าการได้เห็นสีหน้าของเบลคตอนที่เขามองเอ็มม่า

หล่อนติดอยู่ใต้คานเหล็กที่ถล่มลงมา ห่างจากฉันไปราวสิบฟุต ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด ส่วนฉันถูกซากปรักหักพังทับไว้โดยมีเหล็กเส้นเ...